ทางด้านเซฮุนและคนอื่นๆ
ตอนนี้ตารางงานของพวกเขาเยอะมากมายเปรียบเสมือนมี 48 ชั่วโมง
พวกเขาทัวคอนเสริตไปทั่วประเทศและรวมถึงต่างประเทศด้วย เนื่องจากฟีดแบ็กของแฟนคลับล้นหลามจึงทำให้พวกเขามีตารางงานที่เพิ่มเป็นเท่าตัวและดูเหมือนว่าจะเป็นไปได้ดีเกินคาดที่ประธานบริษัทอย่างอูบินผู้ที่เป็นคนดูแลทุกๆอย่างในบริษัทคาดการเอาไว้สำหรับเวิลทัวครั้งนี้ ความสำเร็จของอูบินประธานบริษัทที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาค่ายเพลงต่างๆยังประสบความสำเร็จอีกอย่างที่เขาปั้นมันมากับมือ
ก็คือเกิลกรุ๊ปวงแรกของค่ายนั่นเอง
หลังจากที่สาวๆทั้งสามได้เรียนรู้และฝึกซ้อมกันมานาน
และกำหนดการที่กำหนดวันเดบิวต์ไว้ก่อนหน้านี้คือ 2สัปดาห์เพียงเท่านั้น
แต่ศักยภาพของทุกคนเต็มเปี่ยมและมากไปด้วยความสามารถเลยทีเดียว
รายการ MUSIC BANK
วันนี้เป็นไลฟ์โชว์อีกวันหนึ่งของสาวๆอีกเช่นเคย
ตั้งแต่ได้ปล่อยเอ็มวีและดิจิตอลดาวน์โหลดให้แฟนๆได้ชื่นชมกันมาก่อนหน้านี้แล้ว
ที่เดบิวต์เสตจมีแฟนคลับมากมายมาเชียร์ถึงสตูดิโออีกด้วย
นับว่าเป็นก้าวแรกในวงการนี้ได้ดีทีเดียว
“Ayo! GG! Yeah Yeah”
หลังจากที่ขึ้นไลฟ์เสร็จก็เป็นอันจบตารางงานของวันนี้ไปอีกวัน
เมื่อจบตารางงานก็รีบพากันบึ่งกลับมาที่หอพักทันที
หอพัก
“โอ้ยยย… เหนื่อยชะมัด
ไม่คิดว่ามันจะเหนื่อยขนาดนี้นะ” มาถึงเจ้วิคตอเรียของเราก็บ่นเป็นยายแก่คนแรกส่วนรุ่นน้องอีกสองคนก็นอนแผ่อยู่บนพื้นเหมือนต้นหอมกับกิมจิไปเรียบร้อย
“ถึงจะเหนื่อยแต่ก็ผ่านไปด้วยดีนะค่ะ
การเดบิวต์ของพวกเราก็ไปได้สวยด้วย” โบมีพูดยิ้มๆแล้วลุกขึ้นบิดตัวไปมา
“นั่นสิเนอะ แต่ว่านี่กี่ทุ่มแล้วค่ะ?” ฮานึลถาม
“อืม… ห้าทุ่มกว่า”
วิคตอเรียหันดูนาริฬาข้างฝาผนังห้อง เมื่อฮานึลได้ยินอย่างนั้นก็รีบลุกแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าไปในห้องน้ำทันที “อะไรของฮานึลเขานะ
จู่ๆก็วิ่งพรวดเข้าไป”
“สงใสพรุ่งนี้มีเรียนน่ะค่ะ
ชุดที่เขารีดเอาไว้เมื่อคืนก็แขวนอยู่ด้วย”
“เด็กคนนี้ขยันจริงๆเลยน้า ~”
Hanrim Entertainment Art Highschool
“อรุณสวัสดิ์” ร่างบางกล่าวทักทายอีกคนที่เพิ่งออกจากรถตู้มาพร้อมกัน
แต่คนละคัน
“อืม มอนิ่ง” เซฮุนเองก็เช่นกัน
วันนี้เขาดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่เพราะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาเพิ่งลงจากเครื่องหลังจากจบเวิลทัว ไม่แปลกที่วันนี้เขาจะดูง่วงนอน
“นายไปอดนอนมาจากไหน”
“เพิ่งลงเครื่องหลังจบทัว เลยไม่ได้นอน”
เซฮุนเดินล่วงกระเป๋ากางเกงเดินเข้าไปในตึกอย่างไม่รีรอ
แต่ว่าตอนนี้ฉันก็อยากนอนเหมือนกันนะ
.ปาดน้ำตา
เมื่อก้าวขาเข้ามาในอนาเขตของห้อง ม.ปลายปีสองห้อง B ตามธรรมเนียมปรกติซึ่งตอนนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาของฮานึลไปแล้ว
“นี่! ฮานึลเมื่อคืนเธอในรายการนั้นนะสวยสุดยอดเลยว่าแต่นี่ขอบตาคล้ำๆนะเป็นเพราะอายไลน์เนอร์หรือไปอดนอนมาละ
หวา ~ ปล่อยให้หน้าโทรมแบบนี้ไม่ได้นะ” สาวเจ้าระเบียบและรักสวยรักงามอยู่ตลอดอย่างไอยูเดินเข้ามาถามเป็นคนแรกพร้อมกับเอาสองมือของเธอนั้นลูบไล้ตามใบหน้าที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นของฮานึล
“เอ้าๆนั่งก่อนๆ”
ซึลกิเพื่อนซี้อีกคนนึงผู้ตื่นเต้นกับทุกๆสิ่งรอบตัวอยู่ตลอดเวลาจัดการเอาเก้าอี้ของเขามาต่อกับของคนอื่นๆเพื่อทำเป็นที่นอน
“ไหวไหม? ถ้าไม่ไหวก็นอนก่อน”
หัวหน้าห้องคือเพื่อนที่ใจดีและวางใจได้อย่างเป็นที่สุดเข้ามาถามอย่างเป็นห่วงไม่แพ้เพื่อนคนอื่นๆเช่นกัน
นับตั้งแต่เข้ามาเรียนที่นี่วันแรกพวกเขาก็จะคอยดูแลและเอาใจใส่อยู่ตลอดเพราะว่าฮานึลเป็นชาวต่างชาติที่ไม่คุ้นชินกับวัฒธรรมโรงเรียนเกาหลีท่าไหร่นัก
ก็ได้พวกเขาคคอยช่วยเหลือตลอดเวลา
และเมื่อฮานึลได้เดบิวต์เพื่อนๆทุกคนก็ช็อคกันไปสักพักแล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็ยิ่งดูแลและเอาใจใส่ฮานึลเป็นพิเศษไม่ต่างกับวันนี้
“ฉันไม่ใช่เด็กแล้วหน่า…
ไม่เป็นไรมากหรอกแล้วนี่ไม่เรียนกันรึไงคาบแรกมันเลยมามากแล้วนี่นา”
ฮานึลก้มลงมองนาริฬาข้อมือพลางมองไปรอบๆห้องที่ตอนนี้ไม่มีวี่แววของคุณครูประจำวิชาเลยสักนิดทั้งๆที่เกินเวลาไปนานนับสิบนาทีเข้าไปแล้ว
“อ๋อ
คาบแรกวันนี้คุณครูเขาป่วยนิดหน่อยก็เลยมาสอนไม่ได้คาบนี้ก็เลยว่างน่ะ”
หัวหน้าห้องมินกีเพื่อนซี้อีกคนหนึ่งอธิบาย
“งั้นไหนๆคาบแรกก็ว่างแล้วก็ตัวไปงีบสักหน่อยแล้วกันนะ”
ฮานึลลุกขึ้นท่ามกลางเพื่อนซี่ที่รายล้อมรอบโต๊ะ
จากนั้นก็เดินออกไป
กึก…
“เซฮุน”
เมื่อได้ยินอย่างนั้นฝีเท้าเซฮุนหยุดชงักทันทีพลางหันมองเจ้าของเสียงที่ขานเรียกชื่อเขา ทั้งๆที่ตอนนี้เป็นคาบแรกและผู้หญิงร่างเล็กที่ยืนต่อหน้าก็ควรจะอยู่ในห้องเรียนแท้ๆ
แล้วทำไมมาอยู่ตรงนี้?
“ไม่เข้าเรียนหรอ?”
หญิงสาวร่างเล็กถามเขาและคิดแบบเดียวกับที่เซฮุนกำลังคิดในตอนนี้คือ
ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้?
ทั้งๆที่เขาควรจะเข้าเรียนไม่ใช่หรอ?
“ฉันต้องถามเธอมากกว่า
มาทำอะไรตรงนี้?”
“คือ คุณครูเขาป่วยอ่ะคาบแรกเลยว่าง ก็ว่าจะเอาเวลาว่างมางีบสักหน่อย”
“หรอ แล้วทำไมไม่ไปนอนในห้องอ่ะ” เซฮุนพูด
“ในห้องเสียงดังแบบนั้นฉันนอนไม่ได้หรอก”
พูดพลางหันกลับไปที่ห้องตัวเองกำลังเล่นสนุกกันในคาบว่างอย่างสนุกสนาน “ว่าแต่นายเถอะ โดดละสิ”
“ปล่าว ก็แค่หาเวลามางีบ…เหมือนเธอนั่นแหละ”
เซฮุนก้าวเท้าลงมาจากขั้นบรรไดแล้วเดินตรงมาที่ฮานึล
“ไหนๆก็จะไปงีบแล้ว อีกอย่างเธอก็ไม่ชอบเสียงดังเหมือนกัน
ฉะนั้นฉันพาเธอไปที่นอนสบายๆแล้วก็ไม่มีเสียงรบกวนด้วย ตามมาละกัน”
พูดจบเขาก็จับข้อมือร่างบางไว้หลวมๆแล้วพาขึ้นบันไดไป เซฮุนพาขึ้นมา 2 ชั้นจากชั้น 3 ที่เป็นชั้นเรียน
ราวกับว่าเขารู้จักที่นี่ดีไปหมด
เดินขึ้นมาอย่างไม่ลังเลทั้งๆที่มีป้ายตั้งไว้อยู่แท้ๆว่าห้ามนักเรียนขึ้นมา
กล้า หรือ ด้าน กันแน่นะเซฮุน?
ตึก ตึก ตึก…
“ดาดฟ้า…”
“ที่งีบของฉันเองอ่ะ ตรงนั้นจะมีโต๊ะยาวๆไว้นอน
ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กฝึกอยู่ก็ขึ้นมานอนที่นี่ประจำแหละ”
เซฮุนชี้ไปทางซ้ายมือของเขาที่มีโต๊ะตัวเตี้ยๆยาวๆแบบเกาหลีที่เคยเห็นกันในซี่รี่ส์บางเรื่องสำหรับเอาไว้นอนกลางวันหรือทำอาหารก็ได้
“ฉัน… นอนได้ไหม?”
“ก็ เธอขึ้นมาที่นี่เพราะเหตุผลเดียวกันกับฉันไม่ใช่หรอแล้วอีกอย่าง…” เซฮุนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์
“อีกอย่าง?”
“โต๊ะนั่นก็ตั้งกว้าง ฉันกับเธอนอนด้วยกันก็คงได้”
“ !!!! ”
“แล้วถ้ากลัวตก ให้ฉันกอดเธอไว้ก็ได้นะ”
100%
ช่วง
คุยกับรามยอล :
Hey You! สวัสดีจย้า ~ รีดเดอร์ของไรท์เตอร์รามยอลที่น่าฮัก
>3< แช็ปนี้ก็มีน่ารักเล็กๆ หรือ
ความหื่นของเจ้าเซฮุนก็ไม่รู้เนอะ ? ขอให้สนุกน้า จะเปิดเทอมแล่ววว Y^Y ก็คงจะ ห่างกันสักพัก!!! ละค่า .ปาดน้ำตา
แล้วไรท์เตอร์จะกลับมาลงให้อย่างจุใจเลยคอยดู!
(เอาความแค้นมาจากไหน?) เอิ่ม… เวิ่นเว้อนานพอสมควรแล้วก็
บ๊ายบ่าย ฮรึกกกก
